De fraaie ligging van onze kwekerij midden op het landgoed van Kasteel Twickel is natuurlijk een groot goed. De Twickelse eikenbossen zijn overal geroemd. Maar de vele eiken in de omgeving hebben ook een schaduwzijde:
De meikever, ooit met uitsterven bedreigd, heeft als waardplant de Eik. In mei en juni vliegen duizenden meikevers op onze kwekerij en deze leggen eitjes in onze moederplanten.
De larven van de meikever (engerlingen) hebben een ontzettende vraatlust en kunnen in enkele 
dagen het complete wortelgestel van heesters, rozen, (fruit)bomen en vaste planten vernietigen.
Doordat engerlingen er 3 jaar over doen om uit te groeien tot een meikever en daarbij tot wel 80cm. diep in de grond verblijven is de bestrijding zeer moeizaam.
Verschillende biologische behandelingen met aaltjes (nematoden) hebben wij sinds 2005 uitgevoerd en eigenlijk met onvoldoende resultaat. De waardplanten blijven natuurlijk in de buurt zodat er jaarlijks grote aantallen nieuwe eitjes worden gelegd.
Wat nu?
Het schijnt, en daar hopen wij op, dat de overlast (plaag) zich periodiek voordoet en dan weer afzwakt. Een golfbeweging zou zich om de 5-8 jaar herhalen, wij hebben daarom besloten af te wachten hoe de natuur zichzelf regelt.
Verschillende beukenhagen (deze wortels schijnen erg lekker te zijn) zijn gesneuveld en inmiddels weer opnieuw aangeplant
met Pireco (opnieuw een middel dat kan helpen). Ook verschillende rozenperken zijn herplant. Enkele van deze nieuwe rozen zijn aan wortelvraat bezweken (zie het trieste resultaat). In de voorbeeldborders komt duidelijk een scheiding tussen de soorten die ‘lekker’ zijn en de minder lekkere planten. De eerstgenoemde soorten hebben het zeer zwaar en bij de eerste warme dagen leggen deze het loodje. Deze planten kunnen we vaak zonder moeite uit de tuin pakken, het wortelgestel is totaal verdwenen. Zolang het koel en vochtig blijft is er schijnbaar niets aan de hand maar bij een beetje zon en vooral wat wind (voorjaar 2011) verandert het beeld binnen enkele dagen. Ook graswortels hebben veel te lijden onder de engerlingen, grote gele plekken en een losliggende zode is het resultaat.
Als lichtpuntje menen wij te constateren dat we inmiddels over het hoogtepunt heen zijn. Wij komen in i
eder geval vanaf deze zomer (2011) veel minder engerlingen 
tegen als wij een gehele border oprooien voor het maken van nieuwe stekken.
Wij zullen in de komende jaren onze gehele kwekerij “border voor border” op de schop moeten nemen en opnieuw moeten aanplanten want de borders zijn een waar slagveld. Veel soorten zijn helemaal weg, een paar soorten hebben het erg zwaar en de overige soorten maken van de gelegenheid gebruik om flink extra ruimte in te nemen. Tot overmaat van ramp blijken de graveerde naambordjes niet helemaal bestand te zijn tegen uv-straling, veel bordjes breken af of laten los. Ook voor dit probleem zijn wij zoekende naar een oplossing.
U zult dus de komende tijd een aantal borders leeg en onbeplant aantreffen zodat wij na grondbewerking en onkruidbestrijding deze weer vers kunnen aanplanten.